กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 เดือดดาล
ระหว่างที่ผู้อาวุโสไท่ซวีนอนงีบอย่างสงบ จู่ ๆ ร่างก็สะดุ้งวูบ ลืมตาขึ้นทันที เขารู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง
เขาหันขวับไปมองฉางหมิงที่กำลังครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ อีกด้านหนึ่ง
จู่ ๆ เขาก็ตะโกนใส่ฉางหมิง “เจ้าหนูฉางหมิง คิดจะเล่นลูกไม้อะไรกับตาแก่อย่างข้าอีก บอกไว้เลยว่าอย่าได้คิด!”
ที่นี่มีเพียงเขากับฉางหมิงสองคน
อีกทั้งสีหน้าครุ่นคิดของฉางหมิง
ผู้อาวุโสไท่ซวีจึงโยนลางร้ายที่รู้สึกได้ไปให้ฉางหมิงทันที
ฉางหมิงชะงักไปกับคำพูดฉุนเฉียวที่จู่ ๆ ผู้อาวุโสไท่ซวีก็ตะโกนใส่
เขามองผู้อาวุโสไท่ซวีอย่างฉงน “ผู้อาวุโสไท่ซวี ท่านเป็นอะไรขึ้นมาอีก?”
เมื่อผู้อาวุโสไท่ซวีได้ยินฉางหมิงพูดเช่นนั้น ก็ถลึงตาจนหนวดเครากระดิก