กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 เมล็ดมรรค
เงาร่างนั้นสวมชุดนักพรต ผืนผ้าไหวพลิ้วเองทั้งที่ไร้ลม
หนวดเคราและเส้นผมพลิ้วสะบัด คิ้วตาเปี่ยมโทสะ จับจ้องสวี่อวี้ซิ่ว
ขณะที่เขากำลังจะยื่นมือใหญ่ลวงตาออกมาคว้าสวี่อวี้ซิ่ว
จู่ ๆ มิติค่ายกลใหญ่ทั้งผืนก็สั่นสะเทือน
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ความผิดปกติที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เงาร่างอันยิ่งใหญ่ชะงักการเคลื่อนไหว
สายตาของเขาพลันเบนไปจับจ้องยังทิศทางหนึ่ง
ในเวลาเดียวกัน มิติค่ายกลใหญ่ทั้งผืนก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง
เสาแสงสายแล้วสายเล่าพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับตะปูสวรรค์ปักตรึงมิติค่ายกลใหญ่ไว้แน่น