กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 คนน่าสงสาร
เมื่อเห็นว่าในหมู่บ้านไม่มีปีศาจตัวใหญ่ที่พวกเขาเห็นเมื่อคืนก่อน พวกเขาจึงค่อย ๆ คลายความระแวดระวังลง
เวลานั้นมีคนเดินผ่านหน้าบ้านสวี่ต้าหนิว แล้วเห็นพยัคฆ์มังกรหมอบอยู่หน้าประตู
“ว้าว ปีศาจ!”
พวกเขาร้องลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วเตรียมวิ่งหนีสุดชีวิต
ทว่าขณะนั้นเอง พยัคฆ์มังกรก็ลืมตาทั้งหกจากสามหัว จ้องเขม็งไปยังคนเหล่านั้น
ภายใต้สายตาของดวงตาสัตว์สีทองคล้ำของพยัคฆ์มังกร กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมคนเหล่านั้นไว้
คนเหล่านั้นพลันเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ขาอ่อนยวบ วิ่งต่อไม่ไหว
“ท่านเซียนปีศาจ ได้โปรดอย่ากินข้าเลย อย่ากินข้าเลย!”