เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 300 จอกลอยไร้ราก
สายลมสารทพัดแผ่วหนาว แต่ไม่อาจพัดพาความทรุดโทรมในพระราชวังหลวงให้จางหาย
ขณะเดินอยู่ในพระราชวังหลวงอันเงียบเหงาและทรุดโทรม สวี่อวี้ซิ่วกับเหยียนเซียงอวี้ต่างเงียบงัน
ดูเหมือนทั้งสองต่างมีเรื่องในใจ
สวี่อวี้ซิ่วจงใจเดินช้าลง จนตามหลังเหยียนเซียงอวี้อยู่หนึ่งช่วงตัว
เมื่อมองแผ่นหลังของเหยียนเซียงอวี้ที่ก้าวเดินอย่างมั่นคง สวี่อวี้ซิ่วรู้สึกอยู่เสมอว่าไหล่ของนางหนักอึ้ง ราวกับแบกของหนักที่มองไม่เห็นเอาไว้
ความรู้สึกคล้ายคลึงกับตอนที่นางมองแผ่นหลังของอวี๋เสวียนจีในครั้งนั้น
บางทีการเป็นศิษย์สืบทอดแห่งสำนักไท่เสวียน คงต้องแบกรับหลายสิ่งหลายอย่างอยู่แล้ว
ทว่าสวี่อวี้ซิ่วเข้าใจเรื่องเหล่านี้ไม่ลึกซึ้งนัก
อย่างไรเสียนางก็เป็นเพียงศิษย์สายนอกคนหนึ่งในสำนักไท่เสวียนเท่านั้น