กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 210 คนที่มองไม่เห็น
ลู่ซื่อสยงวิ่งหนีสุดชีวิตมาตลอดทาง ไม่กล้าหันกลับไปมอง
เขากลัวว่าพอหันกลับไป จะเห็นหลูหมิ่นที่หน้าตาเละเทะจนจำเค้าเดิมไม่ได้
ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า ข้าพยายามเต็มที่แล้ว!
เขาวิ่งสุดกำลัง ปลอบใจตัวเองเช่นนี้อยู่ในใจ
ทว่าเหมือนจะมีเสียงหนึ่งดังอยู่ข้างหูตลอด คอยถามเขา
เจ้าพยายามเต็มที่แล้วจริงหรือ?
ใช่แล้ว ข้าพยายามเต็มที่แล้วหรือ?
ข้าคงพยายามเต็มที่แล้วกระมัง...
ตูม!