กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208 ยุงกระหายเลือด
เพิ่งย่างเข้าสู่บึงมังกรพิษ
ไอชื้นร้อนระอุสายหนึ่งก็ปะทะเข้ามา
ในนั้นยังเจือกลิ่นเน่าเหม็นฉุนจมูก ชวนให้แทบอาเจียน
“สถานที่บ้าบอนี่ กลิ่นเหม็นชะมัด!” ลู่ซื่อสยงถ่มน้ำลาย พลางขมวดคิ้วด่าลั่น
ชุยซงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้กล่าวอะไรให้มากความ เพียงเอ่ยเตือนว่า “ในบึงมังกรพิษมีไอพิษปกคลุมไปทั่ว แทบไม่มีพื้นที่ให้สิ่งมีชีวิตอยู่รอด หากมีสิ่งใดอาศัยอยู่ที่นี่ ย่อมต้องอันตรายอย่างยิ่ง พวกเราต้องระมัดระวัง”
ขณะที่เขากำลังเอ่ยเตือน
กลุ่มเมฆดำคล้ายก้อนเมฆก้อนหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน
มันลอยล่องอย่างไร้เสียง หากไม่ใช่เพราะผู้บำเพ็ญมีสายตาเฉียบคม คงยากจะสังเกตเห็น
“แย่แล้ว เป็นยุงกระหายเลือด รีบหนีออกไปจากที่นี่!”