กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176 เฝ้าจับตา
กระทั่งใกล้สิ้นยามเหม่า จึงมีคนรับใช้คนหนึ่งรีบร้อนลงมาจากชั้นบน โจวเหรินเดินเข้าไปรับ คนรับใช้ส่งแผ่นหยกบันทึกให้เขาแล้วหันหลังจากไป
ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้พูดสักคำ
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ สายตาของทุกคนในหอก็พากันจับจ้องไปที่โจวเหริน
โจวเหรินไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเริ่มตรวจดูแผ่นหยกบันทึก
ไม่นานนัก คิ้วของเขาก็คลายออก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม
“สหายร่วมมรรคทุกท่าน ข้ามีข่าวดีจะบอก”
เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญทั้งหลายในที่นั้นต่างก็สนใจขึ้นมา
“ข่าวดีอะไร หรือว่าพวกเราออกไปได้แล้ว”
“สหายร่วมมรรคโจวอย่ามัวอ้อมค้อม พวกเรานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคืนจนขาชาไปหมดแล้ว”