กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 ตลาดผู้ฝึกตน
“มาไกลย่อมเป็นแขก ข้ามอบโคมสว่างให้สหายร่วมมรรคสักดวงดีหรือไม่?”
ในเวลานี้ชายเฝ้ายามเอ่ยขึ้น ใบหน้าเผยรอยยิ้ม แม้ถนนยาวทั้งสายจะคั่นกลางอยู่ แต่คำพูดของเขาก็ยังส่งถึงหูสวี่อวี้ซิ่วอย่างชัดเจน
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สวี่อวี้ซิ่วไม่ได้พยักหน้าตอบรับทันที และไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ เช่นกัน นางรอให้อีกฝ่ายนำสิ่งที่พูดถึงออกมาให้ดูก่อน
นางแสดงเจตนาอย่างไม่ปิดบัง
ชายเฝ้ายามย่อมมองออก เขาจึงพลิกมือหยิบโคมสว่างดวงหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะตรงหน้า แล้วส่งสัญญาณให้สวี่อวี้ซิ่วตรวจดูเอง
คราวนี้สวี่อวี้ซิ่วจึงเดินเข้าไปใกล้ แล้วแผ่จิตสัมผัสตรวจดูโคมสว่างดวงนั้น
ตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ