เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 ปากถ้ำ
“เจ้าตัวน้อย ข้าให้หัวไชเท้านี่แก่เจ้าได้ แต่เจ้าต้องบอกข้าว่ามันมาจากที่ใด ได้หรือไม่?”
มนุษย์เผ่าพันธุ์อันน่าชัง ยังคิดจะเอาหัวไชเท้าเพิ่มอีก ข้าไม่มีวันยอมจำนนหรอก!
กระต่ายขาวบิดคอ หันหน้าหนี แสดงท่าทีอย่างมีชีวิตชีวาราวกับกำลังบอกว่าไม่อยากสนใจเจ้า
“กระต่ายขาวตัวนี้มีจิตวิญญาณถึงเพียงนี้ ช่างหาได้ยากจริง ๆ” สวี่อวี้ซิ่วเห็นท่าทางของมันทั้งหมด จึงรู้สึกว่ากระต่ายขาวตัวนี้ไม่ธรรมดา นางพลันเกิดความสงสารขึ้นมา
“ลองดูดีหรือไม่ว่าจะฝึกให้กระต่ายขาวตัวนี้เชื่องได้หรือเปล่า?”
สวี่อวี้ซิ่วกวาดตามอง แววตาที่จับจ้องกระต่ายขาวค่อย ๆ หรี่ลง
นางค่อย ๆ ปลดปล่อยแรงกดดันอันเบาบางสายหนึ่ง แผ่คลุมไปยังกระต่ายขาว
อ๊า! ข้าตายแน่แล้ว! มนุษย์เผ่าพันธุ์นี้จะลงมือกับข้าเสียทีหรือ!