กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 ความทรงจำที่ถูกลบ
ชั่วพริบตาถัดมา ทะเลจิตก็ปั่นป่วน กลิ่นอายอันน่าสะพรึงแผ่เข้ามาจากความว่างเปล่ามืดมิด ราวกับหายนะครั้งใหญ่กำลังคืบคลานเข้ามา
ทันใดนั้น ความมืดมิดว่างเปล่าในทะเลจิตก็ถูกฉีกออก ดวงตาข้างหนึ่งใหญ่โตบดบังฟ้าดิน ลืมขึ้นมาจากความว่างเปล่ามืดมิด ทอดสายตาจับจ้องลงมา
ภายใต้สายตาของดวงตาข้างนั้น สวี่อวี้ซิ่วรู้สึกว่าตนช่างเล็กจ้อย แม้แต่ฝุ่นผงสักเม็ดก็ยังเทียบไม่ได้
ทันทีที่สายตาของนางสัมผัสกับมัน ก็ราวกับถูกมนตร์สะกด ไม่อาจละสายตาไปได้อีก
ในเวลาเดียวกัน ภายนอก ร่างของสวี่อวี้ซิ่วที่นั่งขัดสมาธิอยู่เริ่มสั่นไหวเล็กน้อย
ราง ๆ มองเห็นไอสีดำสายแล้วสายเล่าห้อยลงมาจากผิวกายของนาง คล้ายกับไอสีดำที่ผุดขึ้นจากหน้าอกของคนลัทธิหมื่นเทพเป็นอย่างยิ่ง