กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139 เคราะห์ขึ้นสู่เซียน
แม้ภายในถ้ำพำนักจะกว้างขวางสว่างไสว ทั้งยังมีพลังปราณอุดมสมบูรณ์และกลิ่นหอมจาง ๆ อบอวล ชวนให้ชื่นใจ 🍧☠ 🐊♥
ทว่าเด็กหญิงที่อยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้กลับทำหน้าบูดบึ้ง ไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย
“บำเพ็ญ! บำเพ็ญ! ทุกวันมีแต่บำเพ็ญ ข้าอยากออกไปเล่นเหลือเกิน!”
แม้ร่างจะอยู่ในถ้ำพำนัก แต่ใจของนางกลับลอยไปที่ใดแล้วก็ไม่รู้
ป๊อก ๆ! ศีรษะเล็ก ๆ ของนางถูกเคาะเบา ๆ สองครั้ง
“พิธีเหินสู่เซียนของท่านอาจารย์จะจัดขึ้นเดือนหน้า ช่วงนี้มีคนมาที่สำนักมาก เจ้าอย่าเที่ยววิ่งไปไหนตามใจชอบ จงอยู่บำเพ็ญในถ้ำพำนักอย่างสงบก็พอ!”
หลังจากกำชับเรื่องเหล่านี้แล้ว ศิษย์พี่ของเด็กหญิงก็ปล่อยให้นางอยู่ในถ้ำพำนักตามลำพัง ก่อนจะจากไป