กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 เจ้าหมูอ้วนผู้คล่องแคล่ว
สวี่อวี้ซิ่วไม่ลังเล นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ผู้ดูแลเฉียนไม่พูดอะไรต่อ เขาประทับตราประทับลงบนป้ายประจำตัว แล้วคืนให้สวี่อวี้ซิ่ว
หลังเก็บป้ายประจำตัวเรียบร้อยและกล่าวลาเหล่าคนคุ้นเคยในหุบเขาธารวิญญาณแล้ว
สวี่อวี้ซิ่วก็ออกจากหุบเขาธารวิญญาณ
หลังจากอยู่ในหุบเขาธารวิญญาณมาหลายปี บัดนี้นางได้ออกมาข้างนอกอีกครั้ง
นางไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ ภายในสำนักเซียน หากไม่มีเหตุการณ์พิเศษ ผ่านไปเป็นร้อยปีก็แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก
ระหว่างเดิน สวี่อวี้ซิ่วรู้สึกราวกับมีสายตาจำนวนมากมองมาที่ตน ทำให้นางรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่บ้าง
นางจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น