เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 มังกรโลหิตถือกำเนิด
ตอนนี้สวี่อวี้ซิ่วหมดเรี่ยวแรงไปทั้งร่าง นางฝืนป้อนโอสถบำรุงรากฐานเม็ดสุดท้ายเข้าปาก แล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น
โอสถไหลลงคอ แปรเป็นกระแสอบอุ่นไหลไปทั่วร่าง ซ่อมแซมร่างกายที่บาดเจ็บอยู่ก่อนแล้วของนาง ทั้งยังค่อย ๆ ฟื้นฟูเรี่ยวแรงให้นาง
“ศิษย์น้องหญิงสวี่ ศิษย์น้องหญิงสวี่”
ในเวลานี้ จางหยวนหยวนซึ่งดูเหมือนฟื้นเรี่ยวแรงได้บ้างแล้ว ก็ประคองใบหน้าซีดขาวเดินเข้ามาหานาง
เมื่อเห็นสวี่อวี้ซิ่วนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้น นางก็ขยับเข้ามาอย่างกระวนกระวาย แล้วถามด้วยความห่วงใยว่า “ศิษย์น้องหญิงสวี่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
สวี่อวี้ซิ่วลืมตาขึ้น ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ศิษย์พี่หญิง ข้าไม่เป็นไร แค่พลังปราณหมด จึงหมดเรี่ยวแรงเท่านั้น”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็ดีแล้ว”