เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 198 เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น
เกาซูฮวาขมวดคิ้ว “หลีหลี เธอจะคิดแบบนั้นได้ยังไง แม้สิ่งที่เธอพูดจะเป็นความจริง แต่ในเมื่อเธอแต่งงานกับจิ่งเฉิง เงินที่เขาหามาได้ครึ่งหนึ่งก็เป็นของเธอ นั่นเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ แล้วเธอจะลดคุณค่าตัวเองขนาดนั้นได้ยังไง”
แม้สังคมปัจจุบันจะให้ความสำคัญกับความเท่าเทียมระหว่างชายหญิง หรือแม้แต่ในต่างประเทศยังมีสามีภรรยาที่ใช้ระบบหารค่าใช้จ่ายกันคนละครึ่ง แต่ประเพณีที่ต้นตระกูลของประเทศเราทิ้งไว้คือผู้ชายทำงานนอกบ้าน ผู้หญิงทอผ้าอยู่บ้าน ผู้หญิงดูแลเรื่องในบ้าน ส่วนผู้ชายรับผิดชอบเรื่องนอกบ้าน
การสนับสนุนให้ผู้หญิงพึ่งพาตัวเองไม่ใช่เรื่องผิด ผู้หญิงควรได้รับความเคารพและความรัก ควรยืนอยู่ในจุดที่สูงขึ้น และเดินไปได้ไกลกว่าเดิม
แต่ก็ไม่ควรเอาแต่ยึดติดกับการพึ่งพาตัวเองจนลืมไปว่าสามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน หากแบ่งแยกทุกอย่างชัดเจนเกินไป แล้วจะต่างอะไรกับการใช้ชีวิตร่วมกันเพียงเพื่อประคองกันไปวัน ๆ
ถ้าใช้ชีวิตร่วมกันเพียงเพื่อประคองกันไปวัน ๆ แล้วผู้หญิงยังต้องเสี่ยงชีวิตคลอดลูกที่ใช้นามสกุลของผู้ชายอีกหลายคน แบบนั้นไม่บ้าไปแล้วหรือ
แม่จะบอกให้ เธอไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะพูดว่าเธอไม่มีความสามารถ เอาแต่พึ่งผู้ชาย หรือใช้เงินผู้ชายอะไรพวกนั้น คนที่พูดแบบนั้นไม่อิจฉาเธอก็เป็นคนที่มีปมด้อย ชอบดูถูกตัวเอง แต่กลับทำเหมือนตัวเองสูงส่งและยึดถือความถูกต้องนักหนา