กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 164 เขาต้องเรียกฉันว่าแม่
อู๋เจี้ยนถิงมองเจียงเซี่ยนหลีพลางกัดฟันกรอด “คุณไม่ใช่ผู้เกี่ยวข้อง คุณตัดสินใจแทนไม่ได้ ฉันต้องการพบผู้เกี่ยวข้อง”
เจียงเซี่ยนหลีแค่นเสียงหึ “พี่สาวฉันกำลังพักผ่อน ใครก็ห้ามรบกวน ถ้ายังไม่ไปก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
ตอนนั้นเอง เสียงของเจียงเซี่ยนหงก็ดังมาจากในห้องผู้ป่วย “หลีหลี ให้อู๋เจี้ยนถิงเข้ามาเถอะ”
อู๋เจี้ยนถิงยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องผู้ป่วย
เขามองเจียงเซี่ยนหงด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง
“พวกเราก็เป็นคนคุ้นเคยกันมานานแล้ว ฉันจะไม่อ้อมค้อม ตระกูลของพวกคุณยากจน ฉันรู้ดี บอกมาเถอะ ต้องการเงินเท่าไรถึงจะยอมปล่อยน้องชายฉัน”
เจียงเซี่ยนหงเย็นชาราวกับน้ำแข็ง “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะพูดอีกครั้ง ฉันไม่ต้องการเงิน ฉันต้องการชีวิตของลูกฉันเท่านั้น เมื่อลูกของฉันไม่อยู่แล้ว อู๋เจี้ยนเฉียงก็ต้องชดใช้!”
อู๋เจี้ยนถิงเหลือบมองเธออย่างดูแคลนเป็นที่สุด
“10,000 หยวน”