กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 117 น้ำตาราวกับน้ำหลากทะลักเขื่อน
ขณะที่ไม้กวาดของจ้าวซิ่วเหมยเงื้อขึ้น อู๋เจี้ยนถิงคว้าไว้ได้ทัน
ในแววตาของเขามีความหยิ่งยโสและความโกรธเกรี้ยว “คุณเป็นแม่ยายของผม ผมไม่อยากพูดจาร้าย ๆ กับคุณ แต่คุณทำเกินไปเรื่อย ๆ ช่างไม่รู้จักดีชั่วเลย
ผมกลับมาจากต่างประเทศ เอาของมาฝากพวกคุณตั้งเยอะ ผมกับเสี่ยวฮุ่ยดีใจกันแท้ ๆ ที่ได้เอาของมาให้ แต่กลับโดนคุณไล่กลับ
คุณดูถูกผมก็แล้วไป แต่คุณยังรังเกียจลูกแท้ ๆ ของตัวเองอีก โลกนี้จะมีแม่ที่ชั่วร้ายแบบคุณได้ยังไง”
“ฉัน... ฉัน...” จ้าวซิ่วเหมยไม่เคยเจอคนหน้าด้านบิดเบือนขาวเป็นดำขนาดนี้ โกรธจนเจ็บหน้าอก