เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 บรรยากาศในบ้านชวนใจสั่น
ลู่ฮ่าวถิงหันหลังกลับด้วยสีหน้าแข็งทื่อ แต่ภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ยังแวบเข้ามาไม่หยุดในหัว ลำคอแห้งผาก เลือดพลุ่งพล่านขึ้นมา
แปลกนะ ครั้งก่อนจั่วจิ้งเหยียนถอดเสื้อผ้าออกหมดยืนตรงหน้าเขา เขายังไม่รู้สึกแบบนี้เลย วันนี้เป็นอะไรไป
จั่วจิ้งเหยียนดึงกางเกงขึ้นแล้วเดินตามเข้ามาในห้อง เห็นลู่ฮ่าวถิงยืนหันหลังให้ตัวเอง แผ่นหลังที่ตั้งตรงสง่าเหมือนกำลังฝึกจัดแถวอยู่กลางลานฝึกนั้น แข็งทื่อเป็นพิเศษ
พลันนึกได้ว่าเขาเดินเข้ามาในห้องด้วยความโมโหเพราะอะไร จั่วจิ้งเหยียนถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วพูดกับแผ่นหลังของลู่ฮ่าวถิงว่า
“ฉันมันขี้เกียจหน่อย ตะกละหน่อย อารมณ์เสียหน่อย......แต่ฉันไม่ทำเรื่องนอกลู่นอกทางหรอกนะ คุณมาสงสัยแบบนี้ก็เท่ากับดูถูกฉัน”
เจ้าของร่างเดิมนั้นเจ้าเล่ห์ขี้เกียจ ตะกละ และเอาแต่ใจ แต่เรื่องความประพฤติยังตรงไปตรงมาอยู่ ส่วนที่ไม่ยอมไปหานี่น่ะ เพราะเธอไม่ยอมหาเอง หรือไม่มีใครในชุมชนจับกลุ่มกับเธอ จั่วจิ้งเหยียนก็ไม่รู้
ลู่ฮ่าวถิงเห็นห้องที่เรียบร้อย และอ่างน้ำอาบที่วางอยู่บนพื้นในห้อง รวมถึงคราบน้ำตรงริมอ่างกับเสื้อผ้าสกปรกที่ถูกโยนไว้บนพื้น ก็เข้าใจว่าตัวเองเข้าใจจั่วจิ้งเหยียนผิดไปแล้ว
ผิดก็ต้องยอมรับ ลู่ฮ่าวถิงขอโทษด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างว่า
“ขอโทษ”