ตอนที่ 122 รำลึกความหลัง

ตอนที่ 122 รำลึกความหลัง

หยางเจิ้งกั๋วจ้องเขา แรงที่มือค่อย ๆ ผ่อนลง แขนห้อยตก ราวกับพลังทั่วร่างถูกดึงออกไปในพริบตา เขาทิ้งตัวกลับลงบนเก้าอี้อย่างหนักอึ้ง ระหว่างคิ้วมีความหม่นหมองที่ไม่อาจสลายกดทับอยู่ชั้นหนึ่ง

“พวกคุณคงเคยได้ยินว่า กองทัพเรือของเราเคยมีโอกาสแซงในทางโค้งอยู่ครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนั้น ทุกอย่างก็ถูกเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ทำลายจนสิ้น”

หร่วนโย่วจวินกำหมัดทั้งสองข้างแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงแข็งกร้าว เขาไม่พูดอะไรสักคำ

เขาเคยได้ยินเรื่องราวในอดีตช่วงนั้นมาบ้าง อาจเพราะเขาเคยถูกส่งไปประจำที่เมืองเจียงเป็นเวลาครึ่งปี จึงมีคนจงใจหยิบเรื่องนี้มาเป็นหัวข้อสนทนาเล็ก ๆ และพูดถึงเหตุเพลิงไหม้ครั้งนั้นที่โรงงานต่อเรือเมืองเจียงว่าน่าอนาถอย่างยิ่ง

แต่เรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องอะไรกับจู้เหวยอีกันแน่?