กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 117 เรื่องของสหายหญิง อย่าถามมาก
กู้ลู่เหยียนเปลี่ยนมือถือลูกโทรศัพท์ พลางหัวเราะเสียงต่ำ
“เธอไม่เห็นหรือไงว่าฉันอยู่ค่ายทหารชานเมืองอันห่างไกล ทั้งที่ยุ่งจนแทบไม่มีเวลา แต่ในใจก็ยังเป็นห่วงว่าเธอตื่นหรือยัง ดูสิ ฉันกะเวลาได้ดีแค่ไหน”
จู้เหวยอีฟังเสียงหัวเราะนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาในหัวโดยไร้สาเหตุ แก้มจึงร้อนผ่าวอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอเม้มริมฝีปากแล้วถาม
“เธอยังมีอะไรอีกไหม”
กู้ลู่เหยียนหัวเราะพลางพูด
“ไม่มีอะไรหรอก แค่เช้านี้ออกมาเร็ว เลยมารายงานเธอไว้หน่อย ตอนบ่ายเลิกงานแล้วฉันจะกลับ เธออยู่บ้านก็อย่าคิดถึงฉันมากนักล่ะ”
จู้เหวยอีไม่อยากคุยเรื่องพวกนี้กับเขา จึงพูดเพียง
“อีกเดี๋ยวฉันจะพาเชี่ยนเชี่ยนกลับไปเอาของที่บ้าน พอกลับมาแล้วก็ไปรับพวกเราที่บ้านพ่อฉันโดยตรง”