ตอนที่ 114 โชคดีเหลือเกิน

ตอนที่ 114 โชคดีเหลือเกิน

กู้ลู่เหยียนถือผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่ง ค่อย ๆ เช็ดผมสีดำที่ยังมีหยดน้ำเกาะพร่าง ก่อนเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ

ไอน้ำยังคงวนเวียนอยู่รอบไหล่ของเขา เพิ่งก้าวออกมาได้สองก้าว สายตาก็กวาดไปยังเตียงโดยไม่ตั้งใจ และหยุดลงที่ก้อนนูนสูงใต้ผ้าห่มเข้าอย่างจัง ฝีเท้าจึงชะงักค้างอยู่เช่นนั้น

คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย เอาแต่จ้องก้อนนูนที่ห่อเสียจนมองไม่เห็นทั้งหัวและเท้าอยู่นิ่ง ๆ ครู่หนึ่งก็ยังไม่พูดอะไร เพียงแต่สายตาที่แปลกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังถามว่า

นั่นมันตัวอะไรกัน

คนที่หลบอยู่ใต้ผ้าห่มและถูกเรียกว่า “ตัวอะไร” กำลังกัดเล็บด้วยความประหม่า ดวงตาคู่งามกลอกไปมาในความมืด

ทำไมหมอนี่ถึงเงียบไปล่ะ

ด้วยนิสัยเอาแต่ใจตามอำเภอใจของกู้ลู่เหยียน เขาไม่น่าจะเป็นคนที่ยอมฝืนใจตัวเอง