กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 72 เดี๋ยวจะคุยอะไรกัน?
จู้เหวยอีถึงกับพูดไม่ออก เธอความจำเสื่อมอยู่นะ จะเหม่อลอยบ้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง?
“พ่อ แก่นจิตใจอันแข็งแกร่งของพ่อมาจากไหนเหรอ?”
“พวกลูก”
จู้เหวินหลี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา เขายิ้มแล้วพูดต่อว่า
“ตอนเด็ก ๆ พ่อก็เคยสับสนเหมือนกัน ลุงจงขังพ่อไว้ในบ้าน บังคับให้พ่อฝึกคัดอักษร ฝึกจิตใจ ต่อมาพ่อก็ได้พบแม่ของพวกลูก แล้วก็มีพวกลูก”
จู้เหวยอีพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“ถ้าอย่างนั้น แก่นจิตวิญญาณของฉันก็คือครอบครัวเหมือนกัน”
หลังพูดจบ ระหว่างคิ้วของเธอยังคงมีแววสับสนอยู่เล็กน้อย ราวกับหมอกเมฆที่ยังไม่ถูกปัดเป่าออกจนหมด
จู้เหวินหลี่มองภาพนั้นอยู่ในสายตา ก่อนจะเพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหน้า