กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 28 เธอก็แค่ท้องลูกของฉัน
“พี่ชาย อย่าเกร็งขนาดนั้นสิ ฉันแค่อยากขอนั่งโต๊ะเดียวด้วย”
คำว่า “เกร็ง” ที่กู้ลู่เหยียนใช้แฝงการหยั่งเชิงอย่างชัดเจน ส่วนสายตาที่มองไปยังหวังเถาก็เต็มไปด้วยความย่ามใจราวกับมองออกถึงการเสแสร้งของอีกฝ่าย
สีหน้าของหวังเถาเคร่งลง เขามองคนที่เห็นได้ชัดว่ากำลังสะใจเมื่อผู้อื่นประสบเคราะห์ด้วยสายตาเย็นชา
“ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดอะไร ที่ในห้องมีที่ว่างตั้งเยอะ แต่นายกลับตรงมาหาพวกเรา นายคิดจะทำอะไร”
“คิดจะทำอะไร?”
กู้ลู่เหยียนหัวเราะหึ ๆ สายตาเคลื่อนผ่านหวังเถาไปตกลงบนจู้เหวยอีทางด้านขวาของเขา ก่อนถามอย่างมีนัย
“น้องสาวจู้ เธอว่าอย่างไร”
จู้เหวยอีอดไม่ได้ที่จะกุมหน้าผากด้วยความปวดหัว คนเรานี่ทำเรื่องผิดต่อมโนธรรมไม่ได้จริง ๆ