ตอนที่ 17 ฉันมีธุระจริง ๆ

ตอนที่ 17 ฉันมีธุระจริง ๆ

หลังมื้อกลางวัน จู้เหวินหลี่กับหลี่เจี้ยนกั๋วช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะที่เละเทะ

ส่วนจางซูหลานก็หอบเก้าอี้เอนไปพักผ่อนใต้ร่มไม้ในลานเรือน โดยมีพัดลมเป่าอยู่ข้าง ๆ ช่างสบายเสียจริง

หลี่เจียเจิ้งเคาะประตูห้องของจู้เหวยอี ข้างกายยังมีหลี่เจียซิงที่ตามติดเป็นหางเล็ก ๆ อยู่ด้วย

เขาเท้าเอวทั้งสองข้าง สั่นขาข้างหนึ่ง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย มีท่าทางเกเรไม่เอาไหนเต็มที่

ในลานเรือน จางซูหลานได้ยินเสียงดังขึ้น จึงชันศีรษะมองหลี่เจียเจิ้งที่กำลังเคาะประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาเย็นเยียบไปยังหลี่เจียซิงที่กำลังหาเรื่องตาย

หลี่เจียซิงสัมผัสได้ถึงสายตาพิฆาตของผู้เป็นแม่ จึงรีบยืดหลังตรง ยืนตัวตรงเป๊ะ และยืนรออยู่ด้านข้างอย่างว่านอนสอนง่าย