กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 415 [การรอคอย 109 ปี]
คอสต์เนอร์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่พออ้าปาก กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
สมองว่างเปล่า
บางคนใช้ผ้าขนหนูคลุมหัว บางคนเอามือเท้าเข่า ก้มหน้าพัก
บางคนนั่งพิงเก้าอี้ เหมือนอยากดูว่าผู้ช่วยโค้ชที่ปกติรับผิดชอบแค่ปลุกพวกเขาตอนเช้าจะพูดอะไร
คอสต์เนอร์อ้าปากหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็พูดไม่ออก
“หึ!”
ไม่รู้ว่าใครหัวเราะเยาะขึ้นมา
แววตาคาดหวังของคนไม่กี่คนก็หายไป ทุกคนต่างทำเรื่องของตัวเอง