ตอนที่ 5 [แม้เป็นเพียงประกายชั่วครู่ก็ยังดี]

ตอนที่ 5 [แม้เป็นเพียงประกายชั่วครู่ก็ยังดี]

ทั้งสนามเงียบกริบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง มีคนลุกขึ้นปรบมือ

จากนั้นผู้ชมคนแล้วคนเล่าก็ยืนขึ้น เสียงปรบมือดังไปทั่วสนาม ราวกับทุกคนถูกจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้แบบนั้นสะเทือนใจ

หรือพูดให้ถูกก็คือ พวกเขากำลังแสดงความเคารพต่อนักเตะที่มีหัวใจไม่ยอมจำนน

ร่างที่วิ่งทะยานเมื่อครู่ ราวกับแม่ทัพจากดินแดนตะวันออกโบราณที่ควบม้าฝ่าพันลี้เพียงลำพัง

เขาวิ่งข้ามกว่าครึ่งสนาม ใช้ร่างกายมนุษย์ธรรมดาขวางการโจมตีของเหล่าเทพไว้ได้อย่างดื้อ ๆ

แม้แต่แฟนบอลเรอัล มาดริดยังต้องยอมรับว่า หลินตี้คู่ควรกับเสียงปรบมือของพวกเขา

อันเดร์มองร่างที่บ้าระห่ำนั้น พลางพึมพำกับตัวเอง