ตอนที่ 240 จดหมายของฉู่ซิงอี๋

ตอนที่ 240 จดหมายของฉู่ซิงอี๋

เสียงของฉู่ซิงอี๋ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

“พวกเขาเป็นผู้คนที่มีชีวิตจริง ๆ ไม่ใช่หมากบนกระดานหมากที่ใครจะผลักไปมาด้วยใจ พวกคนที่สูงนั่งอยู่ในราชสำนักเหล่านั้น ที่ไหนจะเคยเห็นสภาพที่คนธรรมดามีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมาน พวกเขาจึงทอดทิ้งได้อย่างสิ้นเชิงเป็นพิเศษ”

ตนเองถูกบังคับให้เป็นหมากตัวหนึ่ง ยังต้องดิ้นรนสารพัด และในใจมีความเคียดแค้น

ราษฎรผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เหล่านั้น กว่าจะถึงวินาทีที่ความตายมาถึง ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนตายเพราะเหตุใด

เสิ่นเยวี่ยหมิงกอดเขาไว้แน่น ในใจเห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำพูดของเขา