กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 231 ไม่ยอมจริง ๆ
“ท่านแม่ ให้ข้าเข้าไปเถิด” วั่งอันทำหน้าอ้อนวอนน่าสงสาร “ข้าอยากเล่านิทานให้สองน้องชายฟัง เมื่อเช้าตกลงกับน้องชายไว้แล้ว พวกเขาชอบฟังนัก”
เสิ่นเยวี่ยหมิงแตะปลายจมูกนาง “เจ้าเข้าไปได้ แต่ซิงซิงไม่ได้”
เด็กนี่ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เห็นอะไรก็เรียนรู้อันนั้น ถึงกับเลียนแบบสุนัข สร้างเรื่องตลกใหญ่โต
ซิงซิงพยายามมุดเข้าไปหลายครั้ง แต่ถูกคนไล่ออกมาทุกครั้ง มันหมอบเฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างห่อเหี่ยว
เสิ่นเยวี่ยหมิงลูบหัวสุนัข “รอให้เจ้าหนูสองคนโตขึ้นอีกหน่อย เจ้าค่อยเข้าไปเล่นเถิด ตอนนี้ไม่ได้”
ปลายจมูกเปียกชื้นของซิงซิงถูไถฝ่ามือเจ้านาย ราวกับเข้าใจแล้ว
เสียงใสของวั่งอันดังมาจากในห้อง เจ้าหนูสองคนส่งเสียงอ้อแอ้คล้อยตาม