ตอนที่ 152 ฟังฮูหยินกล่าวหนึ่งคำ ดีกว่าอ่านตำราสิบปี

ตอนที่ 152 ฟังฮูหยินกล่าวหนึ่งคำ ดีกว่าอ่านตำราสิบปี

อีกาทองคำลับฟ้า เมฆเพลิงชายขอบฟ้ายังหนาแน่น เมฆระเหยเป็นหมอกงามตา แดดอ่อนลมสบาย วันหนึ่งก็ใกล้จะสิ้นสุดลง

เสิ่นเยวี่ยหมิงไปเยี่ยมพี่หญิงสองแล้วก็ไปดูเด็ก ๆ กำชับแม่นมอยู่สองสามคำ

ทุกอย่างล้วนดี

พอถึงห้องหนังสือ ได้ยินเสียงอ่านตำราของเด็ก ๆ ทั้งอ่อนเยาว์และกังวาน ความร้อนรุ่มในใจก็ค่อย ๆ กระจายหายไปกับสายลม

เมื่อแสงอาทิตย์อัสดงสีส้มเหลืองสุดท้ายลับลง ความร้อนอบอ้าวยามกลางวันของฤดูร้อนก็ค่อย ๆ จางไปในที่สุด เสียงเคลื่อนไหวในห้องหนังสือก็สงบลงเสียที

วั่งอันวิ่งออกมาเป็นคนแรก โถมเข้ากอดอกแม่ “แม่ ข้าหิวแล้ว”