กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 97 หญิงชราตัวเล็กปากแข็งผู้นี้หนอ
วั่งอันหันขวับ เชือกผูกผมสีแดงที่มัดมวยผมเด็กมีลูกแก้วทองหลายลูกห้อยอยู่ กระทบแก้มกลมป้อมน้อย ๆ ดังกรุ๊งกริ๊ง
สองแม่ลูกมีดวงตารูปผลซิ่งที่เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกันเป็นประกาย ตรงมุมปากยังมีคราบน้ำมัน ร่างเล็ก ๆ รีบลงจากเก้าอี้ไม้ไผ่ กางแขนทั้งสองข้างวิ่งเข้าหาแม่
“ท่านแม่ เจ้ากลับมาแล้ว” เดิมทีตื่นเต้นยิ่งนัก แต่เสียงของนางจู่ ๆ ก็สะอื้น แล้วร้องไห้ขึ้นมาทันที “ท่านแม่ ฮือ ๆ ๆ...”
เสิ่นเยวี่ยหมิงกอดลูกสาวไว้แน่น สูดกลิ่นหอมจากตัวนาง รู้สึกอิ่มเอมจนเกินบรรยาย
“เป็นอะไรหรือ วั่งอัน เหตุใดจึงร้องไห้ ท่านแม่กลับมาแล้ว”