กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 47 ใบหน้าน้องสะใภ้ดูเหลืองเกรียมไปหน่อย
เสิ่นเยวี่ยหมิงจำไม่ค่อยได้แล้ว
เวลานั้นเรี่ยวแรงของนางทั้งหมดใช้อมเด็ก ประชันหน้ากับแม่สามี หน้าตาบึ้งตึงอยู่ทั้งวัน จะมีเวลาไปจดจำเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร
ฉู่หวั่งอันหลับสนิทตลอดทาง พอลงจากรถม้าก็กลับมามีชีวิตชีวาทันที
เห็นซุ้มเถาองุ่นเหนือทางเดินปูพื้นในลานบ้าน ด้านบนเลื้อยเต็มไปด้วยใบองุ่นกว้างใหญ่ มีผลเขียว ๆ อยู่ราง ๆ อีกทั้งดอกวิสเทอเรียบานสะพรั่ง เป็นพวง ๆ ดั่งเมฆสีม่วง นางก็เต้นรำมือไม้ทันที
ดวงตากลมโตเป็นมันวาวคู่หนึ่งของวั่งอันเป็นประกาย นางร้องว้าว ๆ มืออ้วนน้อย ๆ คว้า ๆ ข่วน ๆ ดื้อรั้นจะไปดูให้ได้