ตอนที่ 32 นางเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ

ตอนที่ 32 นางเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ

ยันปลายยามเว่ย ต้องฝืนยิ้มทักทายแล้วทักทายกันอีก จนแขกค่อย ๆ ลาจากไป ภายในบ้านจึงค่อย ๆ เงียบลง

แม่สามีกับลูกสะใภ้ทั้งสองเหนื่อยจนไม่อยากจะเอ่ยคำใดแล้ว ได้แต่พอมีแรงนับเงินอวยพรที่แจกออกไปเหล่านั้น

ถึงจะเป็นเงินอวยพร แต่ก็ทำให้หญิงชราตัวเล็กเจ็บใจนัก

กว่าจะถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองจึงมีแรงแกะของขวัญที่พวกผู้ดีมีเงินในท้องถิ่นส่งมาให้

“ตายจริง ไม่แปลกที่ใคร ๆ ก็อยากเป็นขุนนาง ของพวกนี้เกรงว่าจะมีค่ามิใช่น้อยเลยกระมัง”

หานซื่อประคองสี่สมบัติแห่งห้องหนังสือทั้งชุดที่เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่ามีค่าครันครัว พร้อมผ้าแพรหลายพับที่เปล่งประกายวาววับ ไม่อาจห้ามใจให้รำพันออกมาได้