กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 ข้าคิดออกแล้ว
หลิ่วอวี่อันยัดศีรษะนั้นใส่ผ้าผืนหนึ่ง ห่ออย่างระมัดระวัง แล้วกลับสำนักเซียวเหยาคนเดียว
ฝีเท้าของเขาไม่เร็วเท่าเสวียนตู้ กลับสำนักเซียวเหยาต้องใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน
หลังจากพวกเขาออกจากสำนักเซียวเหยา บิดาของหลินอาเป่าก็เป็นครั้งคราวส่งคนมาทำความสะอาดยอดเขาเสวี่ยหรง
ห่างไปหลายวัน สำนักเซียวเหยาไม่เปลี่ยนมากนัก ลูกไก่หลายตัวที่เส่อมู่เลี้ยงไว้ก่อนจากไปก็โตแล้ว
หลิ่วอวี่อันคิดว่า เส่อมู่ก็เป็นคนนิสัยเช่นนี้
รู้ทั้งรู้ว่าเสวียนตู้จะขโมยไก่ของเขา เขาก็ยังเลี้ยงต่อไปอย่างอารมณ์ดี
เลี้ยงตัวหนึ่งก็ถูกขโมยตัวหนึ่ง
ราวกับไม่มีวันจำบทเรียนได้เลย