เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 ข้าขอให้ฉุดข้าขึ้นที
หลี่ชิงเจิ้งรินน้ำชาให้หลิ่วอวี่อันด้วยมือตนเองถ้วยหนึ่ง เอ่ยถามเบา ๆ ว่า “ท่านอาจารย์มาที่นี่ด้วยเรื่องใดหรือขอรับ”
หลิ่วอวี่อันกระแอมไอครั้งหนึ่ง “อาจารย์คิดถึงเจ้าไม่ได้หรือ?”
สีหน้าของหลี่ชิงเจิ้งยังคงเย็นชา “ท่านไม่ได้ขยันถึงเพียงนั้น หากไม่มีธุระจริง ท่านย่อมไม่ออกจากสำนักเซียวเหยาที่ไหน ต้องมีเรื่องด่วนให้จัดการเป็นแน่”
ปกติหลิ่วอวี่อันแม้แต่ผมก็ยังสางไม่ดี กระดูกขึ้นสนิมทั้งตัว ยังต้องให้ชิงหนิงช่วยจัดชุดและจัดหมวกให้
เขาจะขยันถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ถึงกับอุตส่าห์วิ่งมาเยี่ยมศิษย์ที่ชายแดน?
ได้ยินหลี่ชิงเจิ้งประเมินเช่นนั้น เสวียนตู้เห็นด้วยอย่างยิ่ง หัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
หลิ่วอวี่อันถาม “เจ้าหัวเราะอะไร?”