กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 ข้าโกรธแล้ว
ยิ่งเขายิ้มได้งดงามเพียงใด ความน้อยใจที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งใจของเสวียนตู้ก็ยิ่งพลุ่งพล่านเพียงนั้น
ทั้งที่ใช้เวลาเพียงห้าปีก็สามารถหลอมสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่และกลับมาได้ เหตุใดจึงยอมทิ้งเขาไปตลอดร้อยปีเต็ม?
ดูเขาคลุ้มคลั่ง ดูเขาวิปลาส มันสนุกถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
เสวียนตู้ใช้นิ้วมือลูบไล้แก้มของหลิ่วอวี่อันอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากสั่นสะท้านเล็กน้อย อยากจะเอ่ยสิ่งใด แต่กลับไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย
หลิ่วอวี่อันลุกขึ้นนั่งจากอ้อมกอดของเสวียนตู้ ใช้มือปัดผมดำที่กระจัดกระจายไปไว้หลังใบหู มองจากเบื้องบนลงมา สายตาตกลงบนใบหน้าของเสวียนตู้ “เจ้าคิดจะกักข้าจำไว้ที่นี่นานเท่าใด?”
“ตลอดไป”