กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ข้าหอมเป็นพิเศษ
แต่เสวียนตู้ตั้งใจแน่วแน่จะกักขังเขาไว้ที่แห่งนี้ ไม่มีใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย
“ตัดความคิดนั้นเสียเถิด เจ้ามีข้าก็เพียงพอแล้ว”
บนใบหน้าของหลิ่วอวี่อันยังคงมีรอยฟันที่ถูกเขากัดไว้ ขนตายาวงอนดกหนาสั่นระริก ราวกับปีกผีเสื้อที่บอบบาง
เขากลับเผยสีหน้าอย่างที่เคยเห็นบ่อยครั้งนั้นอีกครั้ง ซึ่งแฝงความน้อยใจอยู่เล็กน้อย
เสวียนตู้ยอมรับว่าใจอ่อนลงชั่วขณะ
ไม่มีผู้ใดเผชิญหน้ากับเสี่ยวหยวนเช่นนี้แล้วใจไม่ไหวติงเลย
แต่ทว่าในทันใดนั้นเอง ความแค้นเคืองที่ยากจะเอ่ยออกมาก็เอ่อท้นขึ้นในใจ เขาก็ถูกหลิ่วอวี่อันหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสานั่น