กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 ข้าก็หวังเช่นนั้น
สำนักหนึ่งจะจนได้ถึงเพียงใดกัน?
หลิงเจียวไม่เคยเห็นคนจน เมื่อนางรู้ว่าห้องของตนเป็นเพียงบ้านไม้ไผ่หลังเล็ก ๆ กลางวันยังต้องช่วยเลี้ยงแม่ไก่เลี้ยงห่าน นางก็ใจพังทลายในชั่วพริบตา “พวกเจ้าตั้งใจกันแน่! สำนักหนึ่งจะเป็นไปได้อย่างไรที่ต้องให้ศิษย์ลงมือทำงานเอง! พวกเจ้าไม่มีคนรับใช้หรือ?”
ช่างเป็นคำพูดที่บาดใจเสียจริง
หลี่ชิงหนิงถาม “สำนักของพวกเจ้าไม่ต้องทำไร่เองหรือ?”
“นั่นก็ให้คนรับใช้ทำกันไม่ใช่หรือ?”
“ศิษย์พี่โกหก” หลี่ชิงหนิงหันเป้าไปที่เส่อมู่ทันที “ท่านบอกว่าสำนักอื่นล้วนพึ่งพาตนเองทั้งนั้น”
เส่อมู่ลดสายตาลงอย่างไม่มั่นใจ “ข้าก็ไม่รู้…”