เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 ข้าไม่รู้จริง ๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิ่วอวี่อันก็หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามอย่างไม่รีบร้อน “เจ้าสำนักหลิงพูดเล่นแล้ว แน่นอนว่าคุณหนูหลิงสมควรพำนักอยู่ในสำนักเจี้ยนมู่จึงจะดีกว่า”
หลิงเทียนเฉินมิใช่คนโง่ ย่อมฟังความหมายของการปฏิเสธนั้นออก จึงยิ้มอย่างขมขื่น “สำนักเจี้ยนมู่ไม่มีสิ่งใดให้สั่งสอนนางได้อีกแล้ว นางอยากเข้าร่วมสำนักเซียวเหยา”
“หากจะเทียบพละกำลังของสายสำนัก ใครกล้าเทียบกับสำนักเจี้ยนมู่หรือ สำนักเซียวเหยาตั้งอยู่ในถิ่นทุรกันดาร มีอาจารย์เพียงสองคน ระดับบำเพ็ญเพียงแค่แกนทอง จะคู่ควรสั่งสอนธิดาของท่านได้อย่างไร”
หลิ่วอวี่อันมีรอยยิ้มอยู่ที่มุมปาก แต่กลับปฏิเสธอย่างเย็นชา
หรือว่าทั้งหมดนี้ก็อยู่ในแผนการของ‘ตำราสวรรค์’ด้วย?
เขาจงใจหลีกเลี่ยงการพบปะกับหลิงเจียว ไม่ได้เอ่ยปากรับนางเข้าสำนักเอง แต่บิดาของนางกลับรีบร้อนส่งนางมาเสียอย่างนั้น