กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 ข้าพลาดปากเอง
ไป๋หว่านเกอเริ่มเก็บกวาดโต๊ะที่เละเทะ แล้วเอ่ยถามว่า “เจ้าหาวิธีปราบเสวียนตู้นั้นได้แล้วหรือ วันนี้มันว่าง่ายขึ้นมากทีเดียวนัก”
หลิ่วอวี่อันกล่าว “ก็ยังเป็นใจหนุ่มอยู่ อบรมสักหน่อยก็เชื่อฟังเอง”
เขาวางถ้วยชาลง กล่าวว่า “ข้าให้เจ้าสืบประวัติของเส่อมู่ไว้ มีความคืบหน้าบ้างหรือไม่”
ไป๋หว่านเกอส่ายหน้า “สืบไม่ได้เลย เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีภูมิลำเนา ไม่รู้ว่าเป็นคนแคว้นใด เขาบอกเองว่าโตมากินข้าวบ้านนั้นบ้านนี้ไปทั่ว เร่ร่อนขอทานเรื่อยมา ภายหลังไปติดอยู่ที่วัดวาอารามแห่งหนึ่ง เจ้าอาวาสในวัดตั้งชื่อให้ เขาจึงได้ชื่อว่าเส่อมู่ เขาก็ไม่มีเพื่อนฝูงอันใด คบหาแต่คนในสำนัก ปากหนักคำน้อย สืบข่าวอันใดไม่ได้เลยจริง ๆ”