เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 ข้าก็สู้ไม่ได้
หลิงเทียนเฉินจ้องเขาไม่กะพริบตา แววตาดุร้ายราวเหยี่ยวล่าเหยื่อ ก่อนจะยิ้มขึ้นอย่างเชื่องช้า “ข้าออกจะสงสัยนัก เจ้าออกมาได้อย่างไร”
หลิ่วอวี่อันเอ่ยช้า ๆ “ข้ายังไม่ถึงคราวตาย ย่อมมีหนทางออกมาได้”
“เช่นนั้นวันนี้ เจ้าจะหนีรอดไปได้อย่างไร” หลิงเทียนเฉินหรี่ตา น้ำเสียงเย็นยะเยือก “ยกตนมาถึงที่ เช่นนี้ก็หาความตายเอง”
หลิ่วอวี่อันเอ่ย “ข้าอยู่ตรงนี้ หากเจ้ามีฝีมือพอจะเอาชีวิตข้า ก็ลองเข้ามาดู”
เขายังมองไม่ทันว่าหลิงเทียนเฉินลงมืออย่างไร ปราณกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งแทงมาถึงตัวแล้ว
โชคดีที่หลิ่วอวี่อันเป็นผู้ครองพฤกษาทั้งปวง เมื่อครู่ในภาพลวงตาไม่มีสิ่งมีชีวิตใดให้เขาใช้ได้ บัดนี้พฤกษาทั้งมวลเคลื่อนไหว เถาวัลย์แตกผิวดินพุ่งออกมาขวางการโจมตีนี้ไว้
ลมหยุดนิ่ง