เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ข้าพิโรธแล้ว
หลังเช็ดใบหน้าเสร็จ หัวหน้าหมู่บ้านก็ถือเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาอีกครั้ง หลิ่วอวี่อันปฏิเสธไม่ได้ จึงทำได้เพียงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในเรือน
ทั้งที่เป็นเสื้อผ้าเรียบง่ายที่สุดแท้ ๆ แต่เมื่ออยู่บนกายเขากลับดูงดงามยิ่งนัก
เสวียนตู้จ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวิ่งนำเสื้อผ้าที่เขาถอดออกไปซักจนสะอาดที่ริมแม่น้ำ แล้วจึงนำไปตากไว้อย่างว่าง่าย
หลิ่วอวี่อันมองจนตาค้างอ้าปากหวอ พลางสงสัยว่าดวงตาของตนมีปัญหาเสียแล้ว
เสวียนตู้ถึงกับซักเสื้อผ้าให้เขา?
นี่เขาคงมิได้กำลังฝันอยู่กระมัง?
หัวหน้าหมู่บ้านถามเขาอย่างใคร่รู้ว่า “คนผู้นั้นเป็นอะไรกับเจ้าหรือ?”
หลิ่วอวี่อันเกือบเผลอตอบว่าเป็นลูกศิษย์ของข้า ทว่าคำพูดมาถึงริมฝีปากก็หยุดชะงักไปเสียก่อน “เป็น...สหาย”
นับเป็นสหายครึ่งหนึ่งกระมัง?