เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 40 ข้าหวาดกลัวยิ่งนัก
ขอบฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น ชายหนึ่งคนกับจิ้งจอกหนึ่งตัวออกเดินทางอีกครั้ง
หลิ่วอวี่อันนั่งอยู่บนหลังจิ้งจอกดำ พลางเบี่ยงกายเล็กน้อย เดินทางลงไปตามเส้นทางบนภูเขา เลี้ยวผ่านโค้งอยู่หลายครา ทัศนวิสัยเบื้องหน้าก็ค่อย ๆ เปิดกว้าง
ดอกท้อทอดยาวต่อเนื่องสิบลี้ประหนึ่งทะเลหมอก ควันเมฆสีชมพูอ่อนปกคลุมลำธารใสสายหนึ่ง
สายน้ำไหลรินกระทบก้อนหิน กลีบดอกไม้ลอยตามเกลียวคลื่น ราวกับผีเสื้อเริงระบำ
หมอกบางลอยอ้อยอิ่งอยู่ในผืนป่า แสงเงาสาดกระจายอย่างเบาบาง กลิ่นหอมของดอกท้อผสมผสานกับไอน้ำแผ่ขยายไปทั่ว บรรยากาศสงบไกลสุดสายตา ราวกับหลงเข้าสู่แดนเซียนนอกโลกโดยไม่รู้ตัว
หลิ่วอวี่อันชะงักงัน ผู้ใดจะคาดคิดว่าเมื่อเดินออกจากส่วนลึกของขุนเขาแล้ว โลกภายนอกจะมีทิวทัศน์อัศจรรย์เช่นนี้?