กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 โชคลาภเข้าข้างข้า
คณะเดินทางออกเดินต่ออีกสองวัน ก็ยังไม่พบเจอสิ่งใดเลย
ในใจหลิ่วอวี่อันร้อนรนแทบคลั่ง แต่สีหน้าไม่เผยออกมา ยังคงทำหน้าเป็นผู้ที่ “ทุกสิ่งอยู่ในกำมือ”
เมื่อไม่พบวาสนาในป่าเขา อาหารก็หมดลง หลิ่วอวี่อันจึงจำต้องเปลี่ยนเส้นทางไปยังเมืองเล็กที่อยู่ใกล้เคียง
ภัตตาคารและโรงน้ำชาเป็นแหล่งข่าวที่ไวเสมอ หลิ่วอวี่อันจึงอ้างว่าท้องหิว พาศิษย์ทั้งหลายเข้าไปในภัตตาคาร
ตอนออกจากสำนักเขาพกสมบัติติดตัวมาบ้าง แล้วแลกเป็นเงินทอง เลี้ยงศิษย์สักมื้อจึงไม่ใช่เรื่องหนักหนา
เพิ่งก้าวเข้าไปในภัตตาคาร กลิ่นอายร้อน ๆ ที่ปนกันทั้งกลิ่นสุรา กลิ่นเนื้อ และกลิ่นเหงื่อก็ปะทะเข้ามา