0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 ป่วนวุ่น (กลาง)

โม่เป่ยเป่ยกำร่มดำเล็กในมือให้แน่น แล้วก้าวทีละก้าวเข้าไปหาแก๊งของหวังจิงจิง

หญิงร่างใหญ่สูงโปร่งกำยำคนหนึ่งที่ขอบฝูงชนยื่นแขนหนาใหญ่ออกมาขวางโม่เป่ยเป่ยไม่ให้เดินผ่าน

หญิงร่างใหญ่นั้นเอียงหน้ามองหวังจิงจิง หวังจิงจิงจ้องโม่เป่ยเป่ยพลางส่ายหน้าให้นาง เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องขวาง

ตอนนี้อารมณ์กำลังขึ้นได้ที่พอดี ไม่มีที่ระบาย ยังจะมีคนมาหาที่ตายเพิ่มอีก!

โม่เป่ยเป่ยเห็นแขนที่ขวางนางอยู่ลดลง นางจึงเดินเข้าไปต่อเพื่อดูอาการบาดเจ็บของคนที่เดินผ่านมา

พอเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าคน ๆ นั้นสลบไปแล้ว โม่เป่ยเป่ยสะดุ้งเฮือก แบบนี้จะได้เหรอ?

ในฐานะทายาทผู้มีภูมิหลังบริสุทธิ์แห่งยุคใหม่ โม่เป่ยเป่ยขมวดคิ้วที่สวยงามของตน

พูดอย่างต่อรองได้ว่า “ต่างก็เป็นนักเรียนด้วยกัน มีอะไรก็คุยกันได้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ”