0014

⬢⬢⬢

ตอนที่ 14 กลับเข้าเรียน (3)

อิ่มหนำสำราญแล้ว ดื่มน้ำร้อนฟรีของร้านจนอิ่มใจ โม่เป่ยเป่ยก็พอใจแล้ว

ถ้ามียานพาหนะที่ไปถึงยอดเขาได้โดยตรงก็คงวิเศษกว่านี้

นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พลางคิดถึงชีวิต เดินออกจากร้านเล็กไปข้างหน้าราวสามร้อยเมตรก็ถึงตีนเขาแล้ว

ระยะทางที่ไม่ไกลนักทำให้โม่เป่ยเป่ยมองเห็นบันไดที่เริ่มคดเคี้ยววกวนตั้งแต่ตีนเขาขึ้นไปจนถึงยอดเขา

ราวกับมังกรยักษ์ขดตัวอยู่บนภูเขา

มองจนเธอเวียนหัวตาลาย อยากกลับบ้านแล้ว....

ทั้ง ๆ ที่เรียนจบมหาวิทยาลัยมาหลายปีแล้ว มาที่นี่กลับต้องมาทนทรมานแบบนี้อีก ด้วยฐานะการเงินของตระกูลโม่ ความใฝ่ฝันสูงสุดของเธอตอนนี้ก็คือกินอิ่มนอนหลับรอวันตายไปเรื่อย ๆ!