กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย G7.Novel
อี้อวิ๋นดันหล่อนเข้าไปข้างใน อี้ลั่วเหมยคิดดูแล้วก็ช่างมันเถอะ หล่อนไม่ได้แก่กว่าคนพวกนั้นสักเท่าไร คิดเสียว่าเข้ามาเปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน
ตอนที่อี้ลั่วเหมยเดินออกมาจากสปา รอยยิ้มบนใบหน้าของหล่อนไม่เคยหุบลงเลย
"คนรวยนี่รู้จักเสวยสุขกันจริงๆ นะเนี่ย สบายตัวขนาดนี้"
เมื่อเห็นแม่มีความสุขขนาดนี้ อี้อวิ๋นก็ยิ้มไม่หุบเช่นกัน
"ผู้จัดการคะ ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไรดีจริงๆ..."
อี้อวิ๋นขยับเข้าไปใกล้ลู่หนิงหนิง รู้สึกซาบซึ้งใจจนราวกับยอมสละชีวิตให้ลู่หนิงหนิงได้เลย
ลู่หนิงหนิงเลิกคิ้ว "อย่าเพิ่งรีบขอบคุณเลยค่ะ นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น"
หลังจากเป่าผมจนแห้ง เส้นผมก็ทิ้งตัวสลวยลงบนไหล่ เมื่อมองดูตัวเองในกระจก อี้ลั่วเหมยรู้สึกราวกับว่าตนเองดูเด็กลงไปหลายปี