กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย G7.Novel
ถังเซียวพริบตาปริบๆ "ผมไม่ได้พูดมากสักหน่อย ผมเรียกว่ากระตือรือร้นต่างหาก พี่โม่ ผมคิดถึงพี่นะ พี่ไม่คิดถึงผมบ้างเหรอครับ"
หลินอีโม่ปวดหัวกับความหนวกหู รู้อย่างนี้เขาน่าจะไปนั่งกับลู่หนิงหนิงเสียดีกว่า
พอนึกถึงลู่หนิงหนิง หลินอีโม่ก็รู้สึกได้ว่าโทรศัพท์มือถือสั่น
เมื่อหลินอีโม่เห็นข้อความ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
เขาลุกพรวดขึ้นมาทันควัน
เขาเดินไปที่ริมหน้าต่างและมองเห็นลู่หนิงหนิงได้ในทันที
เธอกำลังก้มหน้าก้มตาปลอบโยนเป่าเอ๋อร์อยู่
เขากวาดสายตามองไปตามทิศทางสายตาของเธอ
พบว่าผู้คนมากมายด้านล่างที่อยู่กับเด็กๆ ต่างกำลังคอยปลอบโยนเด็กๆ กันอยู่