ตอนที่ 74 ไม่บังเอิญหรอก ฉันรอเธออยู่ต่างหาก

เขาลุกขึ้นยืนเร็วเกินไปจนเกือบจะเสียหลัก จึงรีบคว้าตู้ข้างตัวไว้เป็นที่ยึด จากนั้นก็หันไปหาฉีอิงเสวี่ยละล่ำละลักว่า "ฉันไม่ได้ชอบเธอจริงๆ นะ! ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อนเท่านั้น! ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ เธอต้องเชื่อฉันนะ!"

ใบหน้าของเด็กหนุ่มแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอและใบหู

เมื่อเห็นท่าทางลนลานจนพูดจาไม่เป็นภาษาของเขา ลู่หนิงหนิงก็อดหัวเราะไม่ได้ "เอาล่ะๆ ไม่มีใครว่าอะไรนายสักหน่อย"

"พี่ครับ... ผมไม่ได้ทำจริงๆ นะครับ"

ลู่เย่รู้สึกน้อยใจและอัดอั้นตันใจ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเฉินจิ่นถึงพูดจาแบบนั้นออกมาได้

เฉินจิ่นจ้องมองลู่เย่ แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "อาเย่ นายทำแบบนี้ได้ยังไง ก่อนหน้านี้นายยังบอกอยู่แท้ๆ ว่ารู้สึกว่าฉันดีมาก..."