ตอนที่ 22 แม้แต่พี่เลี้ยงเด็กอ่อนยังกล้าซักถามเขา

แม้ว่าแขกเหรื่อจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากถามอันใด นั่นคือกฎของแวดวงสังคมชั้นสูงในปักกิ่ง เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าได้ถามเป็นอันขาด

ทุกคนต่างลุกขึ้นกล่าวคำอำลา

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ ถังเย่าเอ๋อร์ก็เริ่มร้องไห้จ้าขึ้นมาอีกครั้ง

【ไม่เอา! ฉันไม่อยากกลับ!】

ฉีหมิ่นอุ้มเขาไว้พลางตบหลังปลอบโยน แต่เจ้าปีศาจน้อยกลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่ยอมฟังใครทั้งสิ้น

หลังจากพยายามปลอบอยู่นาน ฉีหมิ่นก็เกิดความคิดแวบขึ้นมา หล่อนจึงลองหยั่งเชิงถามดู "เย่าเป่า ลูกอยากพาหนิงหนิงกลับบ้านไปด้วยเหรอคะ"

เสียงร้องไห้หยุดชะงักลงทันที

ฉีหมิ่น "..."

หล่อนจึงถามต่อ "ถ้างั้น... พวกเราไม่พาหนิงหนิงกลับไปด้วยดีไหม"

ถังเย่าเอ๋อร์เบะปาก ทำท่าจะร้องไห้อีกรอบทันที