บทที่ 32 - ใจคนยากแท้หยั่งถึง

บทที่ 32 - ใจคนยากแท้หยั่งถึง

จวินอี้โม่เป็นคนที่กินเผ็ดได้ สำหรับระดับความเผ็ดที่หนานลู่ปรุงขึ้นมานี้ เขารู้สึกว่ากำลังพอเหมาะพอดี ไม่เผ็ดจนเกินไป และตอบสนองความต้องการรสเผ็ดได้อย่างยอดเยี่ยม

หานซู่กินพลางอ้าปากพ่นลมหายใจไม่หยุด ยกน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วเอ่ย "พระชายา ท่านเก่งกาจเกินไปแล้ว ของอร่อยถึงเพียงนี้ท่านก็ทำเป็น ทว่าหากได้กินของสิ่งนี้ในฤดูหนาวคงจะฟินน่าดู ยิ่งกว่าซุปเนื้อแพะเสียอีกขอรับ"

หนานลู่เอ่ยยืนยัน "หานซู่ เจ้ามีสัญชาตญาณของนักกินตัวจริง ทายได้แม่นยำยิ่ง ของสิ่งนี้เหมาะอย่างยิ่งที่จะกินในฤดูหนาว ทั้งอุ่นทั้งสบายตัว"

หานซู่ "เช่นนั้นพอถึงฤดูหนาว พวกเรามากินด้วยกันอีกได้หรือไม่ขอรับ"