บทที่ 19 - นิสัยที่ติดตัวมาจากวิชาชีพ

บทที่ 19 - นิสัยที่ติดตัวมาจากวิชาชีพ

ยามที่หนานลู่ขยับเข้ามาใกล้ ในห้วงความคิดของฮ่องเต้ก็พลันผุดภาพในอดีตตอนที่จวินอี้โม่ยังเด็ก ซึ่งมักจะชอบเข้ามาออดอ้อนอยู่ข้างกายพระองค์อย่างไร้กฎระเบียบเช่นนี้ ท่าทางตอนนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก ทว่าบัดนี้เจ้าเด็กแสบเติบโตขึ้นแล้ว ไม่เพียงไม่ยอมเข้ามาสนิทสนม ซ้ำยังรังแต่จะถอยห่างออกไป บุตรชายเติบโตแล้วช่างเหนี่ยวรั้งใจไว้ไม่ได้จริงๆ ดังนั้นยามที่หนานลู่ขยับเข้ามา พระองค์จึงมีเพียงความรำลึกถึงวันวานมิได้ทรงกริ้วเลยแม้แต่น้อย

ทว่าเมื่อเห็นว่าในตำหนักยังมีเหล่านางกำนัลและขันทีอยู่ไม่น้อย ฮ่องเต้จึงยังคงปั้นหน้าขรึมตรัสขึ้น "หากวิธีการของเจ้าไม่ทำให้ข้าใจสงบและเย็นสบายลงได้ล่ะก็ ข้าจะลงโทษเจ้าให้ออกไปยืนตากแดดข้างนอกสักสองชั่วยาม"